Test-Drive-Home Μισοτελειωμένο
ΕΡΩΤΗΣΗ

μηχανοκίνητα οχηματα

Η μηχανοκίνητη μεταφορά, αν και ήταν ένα παλιό όνειρο του ανθρώπου, δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί ως το ξέσπασμα της βιομηχανικής επανάστασης που έγινε στα μέσα του 19ου αιώνα. Στην περίοδο αυτή, παρουσιάστηκαν επαναστατικές μηχανολογικές τεχνικές με αποτέλεσμα το όνειρο αυτό να γίνει πραγματικότητα.

Εφαρμογές – Πλεονεκτήματα

Μέχρι τότε το ιππήλατο αμάξι ήταν το διαδεδομένο μέσο μεταφοράς. Ο συνδυασμός αλόγου αμαξιού ήταν πολύ ικανοποιητικός στην εμφάνιση. Το άλογο έδινε την ισχύ κίνησης και το αμάξι με τα χρόνια συνεχούς εξέλιξης έγινε ελαφρό, ανθεκτικό και όμορφο.
Σαν τα αμάξια της εποχής το ποδήλατο δίνει την αίσθηση της ελαφριάς κατασκευής και δύναμης. Σε αντίθεση με το αμάξι είναι μηχανισμός. Χωρίς φτερά και κάλυμμα της αλυσίδας το ποδήλατο του 1890 προβάλλει το μηχανισμό κίνησής του, τα πεντάλ, τις οδοντωτές τροχαλίες και την αλυσίδα. Ο μεταλλικός σωληνωτός σκελετός του προετοιμάζει τους ανθρώπους για το πέρασμα στην εποχή των μηχανών.
Ένα χαρακτηριστικό του ποδηλάτου που δεν βρίσκει εφαρμογή στα αμάξια είναι οι τροχοί με συρμάτινες ακτίνες και πνευματικά ελαστικά. Η επίδραση του ποδηλάτου στην εξέλιξη των αμαξιών αλλά και των πρώτων αυτοκινήτων είναι εμφανής. Το ποδήλατο εξελίσσεται πολύ γρήγορα στις δεκαετίες 1870 και 1880 και οι τεχνολογικές λύσεις που υιοθετούνται από τους κατασκευαστές αμαξιών και αυτοκινήτων φαίνονται στους τροχούς με ακτίνες, τα σωληνωτά πλαίσια, τα ελαφρά αμαξώματα κ.α.

μετάδοσης ισχύος σε βαρεα οχηματα

Μια μεγάλη καινοτομία ήταν η ανακάλυψη της μηχανής εσωτερικής καύσης και η εφαρμογή της στο αυτοκινούμενο όχημα δρόμου του Karl Benz, το 1885, που συνετέλεσε στο να αποκτήσει το αυτοκίνητο πρακτική εφαρμογή. Προηγούμενα, 100 περίπου χρόνια νωρίτερα, είχαν κατασκευαστεί διάφορα ατμοκίνητα οχήματα με μικρότερη όμως επιτυχία.
Επίσης, αντίθετα με ότι πιστεύεται, έγιναν και προσπάθειες κατασκευής ηλεκτροκίνητων οχημάτων αρκετά πριν ανακαλυφθούν οι μηχανές εσωτερικής καύσης. Χαρακτηριστική είναι η προσπάθεια του Σκοτσέζου Robert Davidson, ο οποίος κατασκεύασε το 1837 ένα ηλεκτρικό όχημα που έπαιρνε κίνηση από ένα πολύ απλό ηλεκτροκινητήρα, τον οποίο τροφοδοτούσε μια μπαταρία σιδήρου ψευδαργύρου.
Η εξέλιξη του κινητήρα εσωτερικής καύσης μείωσε την έκταση και το ενδιαφέρον για αυτοκίνηση με άλλες μορφές κινητήρων. Μέσα στα επόμενα χρόνια, το αυτοκίνητο αποτέλεσε μια γρήγορα εξελισσόμενη μηχανή που έφθασε να περιλαμβάνει πάνω από 20.000 μηχανικά μέρη, τα οποία συνεργάζονταν αρμονικά μεταξύ τους, για την εξασφάλιση αξιόλογης και αξιόπιστης μεταφορικής ικανότητας.
Η τεράστια αυτή ανάπτυξη, είχε σαν αποτέλεσμα πολλές διαφοροποιήσεις στο σχεδιασμό του αυτοκινήτου από κατασκευαστική πλευρά, εξωτερική μορφή αλλά και τη χρήση του, σαν μέσο μεταφοράς, εργαλείο δουλειάς ή ακόμα και σαν μέσο διασκέδασης και αναψυχής.
Η ανάπτυξη της τεχνολογίας βελτίωσε το αυτοκίνητο στους τομείς της άνεσης, της ασφάλειας, της οδικής συμπεριφοράς και των επιδόσεων.


αυτοφερόμενο ανεξάρτητο

Η σπουδαιότητα του συστήματος φρένων είναι τόσο μεγάλη όσο και αυτή του κινητήρα, γιατί με τα δύο αυτά συστήματα μπορεί να κατευθύνεται ένα όχημα με ασφάλεια. Όσο αξιόπιστα είναι αυτά, τόσο ασφαλέστερη γίνεται η κίνηση του οχήματος, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αύξηση της ενεργητικής του ασφάλειας. Οσο μεγαλύτερη είναι η μέση ταχύτητα του αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη προσοχή πρέπει να δίνεται στην ασφαλή κίνησή του και τόσο καλύτερες πρέπει να είναι οι ιδιότητες του συστήματος πέδησης. Κατά τη διάρκεια της πέδησης, η τριβή μετατρέπει την κινητική ενέργεια του οχήματος σε θερμότητα, που αποβάλλεται στον περιβάλλοντα αέρα.
Η πέδηση προκαλεί μη ανακτήσιμες απώλειες, γιατί η ενέργεια που απορροφάται από τα φρένα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί παραπέρα. Στην περίπτωση κανονικής πέδησης (πέδησης λειτουργίας), το μεγαλύτερο μέρος της θερμότητας απελευθερώνεται στα φρένα (μεταξύ των επενδύσεων τριβής και των τυμπάνων) και στην περίπτωση πλήρους πέδησης (πέδησης ανάγκης), όταν οι τροχοί είναι ακινητοποιημένοι, μεταξύ των ελαστικών και του δρόμου. Οι αρχές που περιγράφουν το φαινόμενο της πέδησης είναι αυτές της τριβής.
Η πέδηση επιτυγχάνεται με την ανάπτυξη τριβής στους τροχούς. Τα φρένα είναι διατάξεις που κατά την πέδηση έρχονται σε επαφή με ορισμένο μέρος των τροχών, οι οποίοι περιστρέφονται όπου αναπτύσσεται ξηρή τριβή. Η τριβή αυτή επιβραδύνει την περιστροφή των τροχών και μια άλλη δύναμη τριβής, αυτή που αναπτύσσεται μεταξύ των τροχών και του εδάφους, ακινητοποιεί το όχημα. Κατά το φαινόμενο της πέδησης αναπτύσσονται δύο είδη μηχανισμών τριβής. Ο πρώτος εφαρμόζεται από τον μηχανισμό των φρένων στους τροχούς και ο δεύτερος μεταξύ των ελαστικών και του δρόμου.
Και εδώ πρέπει να τονιστεί ένα σημαντικό σημείο: αν κατά την διάρκεια της κίνησης εφαρμοστεί δύναμη στα φρένα, τέτοια ώστε να ακινητοποιηθούν οι τροχοί τότε αυτοί ολισθαίνουν επί του οδοστρώματος και το όχημα χάνει μεγάλο μέρος από την επιβράδυνσή του.
Η εξήγηση του φαινομένου αυτού είναι η εξής: αν εφαρμοστεί δύναμη πέδησης τέτοια ώστε να ακινητοποιηθούν οι τροχοί, τότε μεταξύ των τροχών και του οδοστρώματος αναπτύσσεται τριβή ολίσθησης και η θερμότητα που αναπτύσσεται στό ίδιο σημείο του ελαστικού προκαλεί τήξη του ελαστικού με αποτέλεσμα να μειωθεί ακόμα περισσότερο η τριβή ολίσθηση.

Η τριβή γενικά εξαρτάται από τους εξής τρεις παράγοντες:

α) από την δύναμη που εφαρμόζεται μεταξύ δύο επιφανειών κατά την κύλισή τους. Όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η δύναμη, τόσο μεγαλύτερη τριβή αναπτύσσεται.
β) από την τραχύτητα της επιφάνειας. Οσο μεγαλύτερη είναι η τραχύτητα μεταξύ των δύο τριβόμενων επιφανειών, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η τριβή. Αυτό οφείλεται στο ότι οι τραχείες επιφάνειες έχουν περισσότερες ανωμαλίες, οι οποίες κατά την αντίθετη κίνηση των επιφανειών αυτών συγκρούονται, με αποτέλεσμα να απορροφάται ενέργεια και να εμφανίζεται τριβή.
γ) από το υλικό των επιφανειών. Κάθε υλικό, ανάλογα με την σύνθεσή του παρουσιάζει διαφορετικό συντελεστή τριβής. Κατά το φαινόμενο της τριβής, αναπτύσσεται θερμότητα ανάμεσα στις δύο τριβόμενες επιφάνειες, η οποία συντελεί στην φθορά των δύο επιφανειών, αλλά και επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των φρένων μετά από συνεχή χρήση. Στα συστήματα φρένων γίνεται κατάλληλη επιλογή και των τριών αυτών παραγόντων ώστε να αποδίδουν τα καλύτερα αποτελέσματα. Μελετάμε την διάταξη ώστε οι εφαρμοζόμενες δυνάμεις να είναι αρκετές για να παρέχεται ικανοποιητική επιβράδυνση.
Επίσης, λόγω των μεγάλων θερμοκρασιών που αναπτύσσονται κατά την τριβή υπάρχει γρηγορότερη φθορά των επιφανειών. Γενικά επιδιώκεται ελεγχόμενη φθορά και εναλλαξιμότητα των υλικών τριβής. Γι'αυτό το λόγο η μία από τις δύο επιφάνειες κατασκευάζεται από μαλακότερο υλικό, ώστε να υπόκειται σε γρηγορότερη φθορά από την άλλη, για την οποία γίνεται προσπάθεια να φθείρεται βραδύτερα. Ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός υλικών που χρησιμοποιείται στα σύγχρονα συστήματα φρένων είναι ο χάλυβας για την επιφάνεια που περιστρέφεται (στέλεχοςψϊϊϊω) και ειδικά υλικά τριβής (φερμουίτ) για τα ανταλλακτικά μέρη.
Το φερμουίτ έχει επικρατήσει για τους εξής λόγους:
i) έχει υψηλή αντοχή σε κρούσεις και σε υψηλές θερμοκρασίες.
ii) έχοντας αρκετά χαμηλό κόστος, επιτρέπει τη συχνή αλλαγή του
Βέβαια έχει το μειονέκτημα ότι ο συντελεστής τριβής του είναι χαμηλότερος απ'ότι ο συντελεστής τριβής του χάλυβα, με αποτέλεσμα να απαιτείται μεγαλύτερη δύναμη για το ζεύγος επιφανειών χάλυβα φερμουίτ, απ'ότι για το ζεύγος χάλυβα χάλυβα, για την ίδια πάντα επιβράδυνση. Το μειονέκτημα όμως αυτό εξισορροπείται από τα πλεονεκτήματα της χρήσης του φερμουίτ και από το γεγονός ότι μπορούν να επιτευχθούν αρκετά μεγάλες δυνάμεις τριβής.

Designed & Hosted byTakis
color
Πληροφορίες
Ρυθμίσεις
Μήνυμα
Αρχικές Ρυθμίσεις