Test-Drive-Home Μισοτελειωμένο
ΕΡΩΤΗΣΗ

Μέρη του πλαισίου – ονοματολογία

Διάφοροι τύποι πλαισίων παρουσιάζουν αρκετές διαφορές στα μέρη που τα αποτελούν και στην ονοματολογία τους. Τα κυριότερα μέρη σ' ένα τυπικό πλαίσιο:

Δοκοι στηριγματα

1. Πλευρικοί ή παράλληλοι δοκοί, Είναι οι δύο πλευρικοί δοκοί του πλαισίου που αποτελούν και τα κυριότερα μέρη του.
2. Εγκάρσιοι δοκοί ή διαδοκίδες Είναι δοκοί που τοποθετούνται κάθετα στα πλευρικά και τα συνδέουν μεταξύ τους. Τα εγκάρσια μέλη αριθμούνται από το μπροστινό μέρος του πλαισίου για να μην γίνεται σύγχυση στην ονομασία τους και έτσι είναι το 1ο εγκάρσιο, το 2ο εγκάρσιο κ.λ.π.
3. Διαγώνιες ενισχύσεις Αντί να υπάρχουν ανάμεσα στις πλευρικές δοκούς εγκάρσιοι, τοποθετούνται δύο διαγώνιοι δοκοί και τις συνδέουν μεταξύ τους (αυτό δεν συμβαίνει σε όλα τα πλαίσια).
4. Κομβοελάσματα, Είναι ελάσματα που συνδέουν δύο τμήματα του πλαισίου μεταξύ τους. 5. Βάσεις στήριξης του αμαξώματος (μπρακέτα), Είναι ειδικά στηρίγματα, κολλημένα πάνω στις δοκίδες και σ' αυτά στηρίζεται το αμάξωμα του αυτοκινήτου.
6. Βάσεις αναρτήσεων Είναι ειδικά στηρίγματα του πλαισίου που πάνω σ' αυτά προσαρμόζονται οι αναρτήσεις του αυτοκινήτου.
7. Βάσεις ανύψωσης του αυτοκινήτου, Τοποθετούνται πάνω στις πλευρικές δοκούς, στην εξωτερική τους πλευρά και αποτελούν την υποδοχή για να τοποθετείται ο γρύλλος και να σηκώνεται το αυτοκίνητο.
Αυτές οι βάσεις μπορεί να είναι τέσσερις, δύο μπροστά και δύο πίσω, δεξιά και αριστερά, ή μόνο δύο, μία δεξιά και μία αριστερά στο μέσο του πλαισίου.
8. Βάσεις των μηχανισμών Πάνω στις βάσεις αυτές στηρίζονται τα μηχανικά μέρη του αυτοκινήτου. Ο κινητήρας, το κιβώτιο ταχυτήτων κ.λ.π.

Οι λειτουργίες του πλαισίου

Το πλαίσιο εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς στη συγκρότηση του οχήματος και αποτελεί τη βάση για την κατασκευή του. Κι αυτό γιατί:
1. Στερεώνονται πάνω σ' αυτό οι μηχανισμοί του αυτοκινήτου (κινητήρας, κιβώτιο ταχυτήτων, αμάξωμα, αναρτήσεις κ.ά.)
2. Παραλαμβάνει τα φορτία που προέρχονται από το βάρος των επιβατών, των μηχανικών μερών, τις διάφορες αντιδράσεις από τις ανωμαλίες του εδάφους και εξασφαλίζει τη στρεπτική ακαμψία του οχήματος.
3. Αποτελεί τον ενδιάμεσο σύνδεσμο ανάμεσα στις αναρτημένες και μη αναρτημένες μάζες του οχήματος. Αναρτημένες μάζες λέγονται αυτές που το φορτίο τους μεταφέρεται στο έδαφος μέσα από τις αναρτήσεις και είναι το πλαίσιο και όλοι οι μηχανισμοί που βρίσκονται στερεωμένοι πάνω σ' αυτό. Οι υπόλοιποι μηχανισμοί (αναρτήσεις, τροχοί, ημιαξόνια, φρένα κ.ά.) που τα φορτία τους δεν μεταφέρονται στο έδαφος μέσα από τις αναρτήσεις αλλά κατευθείαν, λέγονται μη αναρτημένες μάζες.
4. Δέχεται τις διάφορες δυνάμεις από τις μικροσυγκρούσεις χωρίς να παραμορφώνεται.
Οι βασικές διαστάσεις του πλαισίου σε περίπτωση επισκευής μετρώνται σε ειδική τράπεζα (καλίμπρα) και πρέπει να συμφωνούν ακριβώς με τις διαστάσεις του κατασκευαστή για να διασφαλίζεται η σωστή γεωμετρία του αυτοκινήτου.


αυτοφερόμενο ανεξάρτητο

Η σπουδαιότητα του συστήματος φρένων είναι τόσο μεγάλη όσο και αυτή του κινητήρα, γιατί με τα δύο αυτά συστήματα μπορεί να κατευθύνεται ένα όχημα με ασφάλεια. Όσο αξιόπιστα είναι αυτά, τόσο ασφαλέστερη γίνεται η κίνηση του οχήματος, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αύξηση της ενεργητικής του ασφάλειας. Οσο μεγαλύτερη είναι η μέση ταχύτητα του αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη προσοχή πρέπει να δίνεται στην ασφαλή κίνησή του και τόσο καλύτερες πρέπει να είναι οι ιδιότητες του συστήματος πέδησης. Κατά τη διάρκεια της πέδησης, η τριβή μετατρέπει την κινητική ενέργεια του οχήματος σε θερμότητα, που αποβάλλεται στον περιβάλλοντα αέρα.
Η πέδηση προκαλεί μη ανακτήσιμες απώλειες, γιατί η ενέργεια που απορροφάται από τα φρένα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί παραπέρα. Στην περίπτωση κανονικής πέδησης (πέδησης λειτουργίας), το μεγαλύτερο μέρος της θερμότητας απελευθερώνεται στα φρένα (μεταξύ των επενδύσεων τριβής και των τυμπάνων) και στην περίπτωση πλήρους πέδησης (πέδησης ανάγκης), όταν οι τροχοί είναι ακινητοποιημένοι, μεταξύ των ελαστικών και του δρόμου. Οι αρχές που περιγράφουν το φαινόμενο της πέδησης είναι αυτές της τριβής.
Η πέδηση επιτυγχάνεται με την ανάπτυξη τριβής στους τροχούς. Τα φρένα είναι διατάξεις που κατά την πέδηση έρχονται σε επαφή με ορισμένο μέρος των τροχών, οι οποίοι περιστρέφονται όπου αναπτύσσεται ξηρή τριβή. Η τριβή αυτή επιβραδύνει την περιστροφή των τροχών και μια άλλη δύναμη τριβής, αυτή που αναπτύσσεται μεταξύ των τροχών και του εδάφους, ακινητοποιεί το όχημα. Κατά το φαινόμενο της πέδησης αναπτύσσονται δύο είδη μηχανισμών τριβής. Ο πρώτος εφαρμόζεται από τον μηχανισμό των φρένων στους τροχούς και ο δεύτερος μεταξύ των ελαστικών και του δρόμου.
Και εδώ πρέπει να τονιστεί ένα σημαντικό σημείο: αν κατά την διάρκεια της κίνησης εφαρμοστεί δύναμη στα φρένα, τέτοια ώστε να ακινητοποιηθούν οι τροχοί τότε αυτοί ολισθαίνουν επί του οδοστρώματος και το όχημα χάνει μεγάλο μέρος από την επιβράδυνσή του.
Η εξήγηση του φαινομένου αυτού είναι η εξής: αν εφαρμοστεί δύναμη πέδησης τέτοια ώστε να ακινητοποιηθούν οι τροχοί, τότε μεταξύ των τροχών και του οδοστρώματος αναπτύσσεται τριβή ολίσθησης και η θερμότητα που αναπτύσσεται στό ίδιο σημείο του ελαστικού προκαλεί τήξη του ελαστικού με αποτέλεσμα να μειωθεί ακόμα περισσότερο η τριβή ολίσθηση.

Η τριβή γενικά εξαρτάται από τους εξής τρεις παράγοντες:

α) από την δύναμη που εφαρμόζεται μεταξύ δύο επιφανειών κατά την κύλισή τους. Όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η δύναμη, τόσο μεγαλύτερη τριβή αναπτύσσεται.
β) από την τραχύτητα της επιφάνειας. Οσο μεγαλύτερη είναι η τραχύτητα μεταξύ των δύο τριβόμενων επιφανειών, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η τριβή. Αυτό οφείλεται στο ότι οι τραχείες επιφάνειες έχουν περισσότερες ανωμαλίες, οι οποίες κατά την αντίθετη κίνηση των επιφανειών αυτών συγκρούονται, με αποτέλεσμα να απορροφάται ενέργεια και να εμφανίζεται τριβή.
γ) από το υλικό των επιφανειών. Κάθε υλικό, ανάλογα με την σύνθεσή του παρουσιάζει διαφορετικό συντελεστή τριβής. Κατά το φαινόμενο της τριβής, αναπτύσσεται θερμότητα ανάμεσα στις δύο τριβόμενες επιφάνειες, η οποία συντελεί στην φθορά των δύο επιφανειών, αλλά και επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των φρένων μετά από συνεχή χρήση. Στα συστήματα φρένων γίνεται κατάλληλη επιλογή και των τριών αυτών παραγόντων ώστε να αποδίδουν τα καλύτερα αποτελέσματα. Μελετάμε την διάταξη ώστε οι εφαρμοζόμενες δυνάμεις να είναι αρκετές για να παρέχεται ικανοποιητική επιβράδυνση.
Επίσης, λόγω των μεγάλων θερμοκρασιών που αναπτύσσονται κατά την τριβή υπάρχει γρηγορότερη φθορά των επιφανειών. Γενικά επιδιώκεται ελεγχόμενη φθορά και εναλλαξιμότητα των υλικών τριβής. Γι'αυτό το λόγο η μία από τις δύο επιφάνειες κατασκευάζεται από μαλακότερο υλικό, ώστε να υπόκειται σε γρηγορότερη φθορά από την άλλη, για την οποία γίνεται προσπάθεια να φθείρεται βραδύτερα. Ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός υλικών που χρησιμοποιείται στα σύγχρονα συστήματα φρένων είναι ο χάλυβας για την επιφάνεια που περιστρέφεται (στέλεχοςψϊϊϊω) και ειδικά υλικά τριβής (φερμουίτ) για τα ανταλλακτικά μέρη.
Το φερμουίτ έχει επικρατήσει για τους εξής λόγους:
i) έχει υψηλή αντοχή σε κρούσεις και σε υψηλές θερμοκρασίες.
ii) έχοντας αρκετά χαμηλό κόστος, επιτρέπει τη συχνή αλλαγή του
Βέβαια έχει το μειονέκτημα ότι ο συντελεστής τριβής του είναι χαμηλότερος απ'ότι ο συντελεστής τριβής του χάλυβα, με αποτέλεσμα να απαιτείται μεγαλύτερη δύναμη για το ζεύγος επιφανειών χάλυβα φερμουίτ, απ'ότι για το ζεύγος χάλυβα χάλυβα, για την ίδια πάντα επιβράδυνση. Το μειονέκτημα όμως αυτό εξισορροπείται από τα πλεονεκτήματα της χρήσης του φερμουίτ και από το γεγονός ότι μπορούν να επιτευχθούν αρκετά μεγάλες δυνάμεις τριβής.

Designed & Hosted byTakis
color
Πληροφορίες
Ρυθμίσεις
Μήνυμα
Αρχικές Ρυθμίσεις