Test-Drive-Home Μισοτελειωμένο
ΕΡΩΤΗΣΗ
Η σήμανση γενικά.

Η σήμανση είναι ο απλούστερος και ασφαλέστερος τρόπος για να κατανοεί κάθε στιγμή ένας οδηγός πώς θα πρέπει να κινηθεί στην οδό, ποια κατεύθυνση θα πρέπει να ακολουθήσει και ποια προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίσει.

Υποδείξεις και σήματα που δίνουν οι τροχονόμοι.

Σε όλες τις περιπτώσεις τα σήματα του τροχονόμου υπερισχύουν όλων των άλλων κυκλοφοριακών ρυθμίσεων (φωτεινή σηματοδότηση, πινακίδες σημάνσεως, διαγραμμίσεις, κανόνες προτεραιότητας και κυκλοφορίας). Αυτοί που χρησιμοποιούν τις οδούς υποχρεούνται να συμμορφώνονται αμέσως με τις υποδείξεις και σήματα που δίνουν οι τραχονόμοι όταν ρυθμίζουν την κυκλοφορία.

Η σήμανση χωρίζεται σε δύο κύριες ομάδες:
  • Στην κατακόρυφη σήμανση (δηλ. τις πινακίδες σημάνσεως).
  • Στην οριζόντια σήμανση (δηλ. τις διαγραμμίσεις και τις λοιπές αναγραφές επί του οδοστρώματος).
Πινακίδες σήμανσης

  • Τις πινακίδες αναγγελίας κινδύνου, οι οποίες έχουν σχεδόν όλες τριγωνική μορφή με κόκκινο πλαίσιο και εσωτερικό υπόβαθρο κίτρινο (ή, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, λευκό).
  • Τις ρυθμιστικές πινακίδες, που είναι, συνήθως, κυκλικού σχήματος είτε με κόκκινο πλαίσιο και λευκό υπόβαθρο ή ολόκληρες χρώματος κυανού (μπλε).
  • Τις πληροφοριακές πινακίδες, οι οποίες είτε ενημερώνουν τον οδηγό για οτιδήποτε πρόκειται να συναντήσει στη συνέχεια της πορείας του (πρατήριο καυσίμων, σήραγγα, νοσοκομείο, αστυνομικό σταθμό κλπ.) ή του υποδεικνύουν την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσει σε κάποια διασταύρωση.
  • Τις πρόσθετες πινακίδες, οι οποίες συνοδεύουν, πολλές φορές, κάποιες από τις τρεις προηγούμενες κατηγορίες με σκοπό να εξειδικεύσουν ή να αποσαφηνίσουν περισσότερο τα μηνύματά τους.

Οριζόντια διαγράμμιση

Οι σημάνσεις των οδοστρωμάτων με διαγραμμίσεις ή αναγραφή λέξεων ή απεικόνιση συμβόλων χρησιμοποιούνται για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας ή για την προειδοποίηση ή καθοδήγηση αυτών που χρησιμοποιούν οδούς είτε μόνες είτε σε συνδυασμό με πινακίδες σήμανσης ή σηματοδότες για να τονιστεί ή να διευκρινιστεί η σημασία αυτών.
Όταν χρησιμοποιούνται για ρύθμιση της στάθμευσης, σε συνδυασμό με ανάλογες πινακίδες, υπερισχύουν των πινακίδων στάθμευσης.
Οι διαγραμμίσεις οδών, που προορίζονται για κινούμενα οχήματα, πρέπει να αναγνωρίζονται εύκολα και έγκαιρα από τους οδηγούς και να είναι ορατές τόσο κατά την ημέρα όσο και κατά τη νύχτα.
Τα κύρια είδη των σημάνσεων επί των οδοστρωμάτων με διαγραμμίσεις είναι οι:

  • οι κατά μήκος διαγραμμίσεις
  • οι κατά πλάτος (εγκάρσιες) διαγραμμίσεις
  • οι ειδικές διαγραμμίσεις.

Φωτεινή σηματοδότηση

Οι Οδηγοί των οδικών οχημάτων υποχρεούνται να συμμορφώνονται με τις ενδείξεις των φωτεινών σηματοδοτών που ρυθμίζουν την κυκλοφορία. Οι ενδείξεις αυτές υπερτερούν των πινακίδων κυκλοφορίας, ΟΧΙ όμως απο τις υποδείξεις των τροχονόμων.


αυτοφερόμενο ανεξάρτητο

Η σπουδαιότητα του συστήματος φρένων είναι τόσο μεγάλη όσο και αυτή του κινητήρα, γιατί με τα δύο αυτά συστήματα μπορεί να κατευθύνεται ένα όχημα με ασφάλεια. Όσο αξιόπιστα είναι αυτά, τόσο ασφαλέστερη γίνεται η κίνηση του οχήματος, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αύξηση της ενεργητικής του ασφάλειας. Οσο μεγαλύτερη είναι η μέση ταχύτητα του αυτοκινήτου, τόσο περισσότερη προσοχή πρέπει να δίνεται στην ασφαλή κίνησή του και τόσο καλύτερες πρέπει να είναι οι ιδιότητες του συστήματος πέδησης. Κατά τη διάρκεια της πέδησης, η τριβή μετατρέπει την κινητική ενέργεια του οχήματος σε θερμότητα, που αποβάλλεται στον περιβάλλοντα αέρα.
Η πέδηση προκαλεί μη ανακτήσιμες απώλειες, γιατί η ενέργεια που απορροφάται από τα φρένα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί παραπέρα. Στην περίπτωση κανονικής πέδησης (πέδησης λειτουργίας), το μεγαλύτερο μέρος της θερμότητας απελευθερώνεται στα φρένα (μεταξύ των επενδύσεων τριβής και των τυμπάνων) και στην περίπτωση πλήρους πέδησης (πέδησης ανάγκης), όταν οι τροχοί είναι ακινητοποιημένοι, μεταξύ των ελαστικών και του δρόμου. Οι αρχές που περιγράφουν το φαινόμενο της πέδησης είναι αυτές της τριβής.
Η πέδηση επιτυγχάνεται με την ανάπτυξη τριβής στους τροχούς. Τα φρένα είναι διατάξεις που κατά την πέδηση έρχονται σε επαφή με ορισμένο μέρος των τροχών, οι οποίοι περιστρέφονται όπου αναπτύσσεται ξηρή τριβή. Η τριβή αυτή επιβραδύνει την περιστροφή των τροχών και μια άλλη δύναμη τριβής, αυτή που αναπτύσσεται μεταξύ των τροχών και του εδάφους, ακινητοποιεί το όχημα. Κατά το φαινόμενο της πέδησης αναπτύσσονται δύο είδη μηχανισμών τριβής. Ο πρώτος εφαρμόζεται από τον μηχανισμό των φρένων στους τροχούς και ο δεύτερος μεταξύ των ελαστικών και του δρόμου.
Και εδώ πρέπει να τονιστεί ένα σημαντικό σημείο: αν κατά την διάρκεια της κίνησης εφαρμοστεί δύναμη στα φρένα, τέτοια ώστε να ακινητοποιηθούν οι τροχοί τότε αυτοί ολισθαίνουν επί του οδοστρώματος και το όχημα χάνει μεγάλο μέρος από την επιβράδυνσή του.
Η εξήγηση του φαινομένου αυτού είναι η εξής: αν εφαρμοστεί δύναμη πέδησης τέτοια ώστε να ακινητοποιηθούν οι τροχοί, τότε μεταξύ των τροχών και του οδοστρώματος αναπτύσσεται τριβή ολίσθησης και η θερμότητα που αναπτύσσεται στό ίδιο σημείο του ελαστικού προκαλεί τήξη του ελαστικού με αποτέλεσμα να μειωθεί ακόμα περισσότερο η τριβή ολίσθηση.

Η τριβή γενικά εξαρτάται από τους εξής τρεις παράγοντες:

α) από την δύναμη που εφαρμόζεται μεταξύ δύο επιφανειών κατά την κύλισή τους. Όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η δύναμη, τόσο μεγαλύτερη τριβή αναπτύσσεται.
β) από την τραχύτητα της επιφάνειας. Οσο μεγαλύτερη είναι η τραχύτητα μεταξύ των δύο τριβόμενων επιφανειών, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η τριβή. Αυτό οφείλεται στο ότι οι τραχείες επιφάνειες έχουν περισσότερες ανωμαλίες, οι οποίες κατά την αντίθετη κίνηση των επιφανειών αυτών συγκρούονται, με αποτέλεσμα να απορροφάται ενέργεια και να εμφανίζεται τριβή.
γ) από το υλικό των επιφανειών. Κάθε υλικό, ανάλογα με την σύνθεσή του παρουσιάζει διαφορετικό συντελεστή τριβής. Κατά το φαινόμενο της τριβής, αναπτύσσεται θερμότητα ανάμεσα στις δύο τριβόμενες επιφάνειες, η οποία συντελεί στην φθορά των δύο επιφανειών, αλλά και επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των φρένων μετά από συνεχή χρήση. Στα συστήματα φρένων γίνεται κατάλληλη επιλογή και των τριών αυτών παραγόντων ώστε να αποδίδουν τα καλύτερα αποτελέσματα. Μελετάμε την διάταξη ώστε οι εφαρμοζόμενες δυνάμεις να είναι αρκετές για να παρέχεται ικανοποιητική επιβράδυνση.
Επίσης, λόγω των μεγάλων θερμοκρασιών που αναπτύσσονται κατά την τριβή υπάρχει γρηγορότερη φθορά των επιφανειών. Γενικά επιδιώκεται ελεγχόμενη φθορά και εναλλαξιμότητα των υλικών τριβής. Γι'αυτό το λόγο η μία από τις δύο επιφάνειες κατασκευάζεται από μαλακότερο υλικό, ώστε να υπόκειται σε γρηγορότερη φθορά από την άλλη, για την οποία γίνεται προσπάθεια να φθείρεται βραδύτερα. Ο πιο συνηθισμένος συνδυασμός υλικών που χρησιμοποιείται στα σύγχρονα συστήματα φρένων είναι ο χάλυβας για την επιφάνεια που περιστρέφεται (στέλεχοςψϊϊϊω) και ειδικά υλικά τριβής (φερμουίτ) για τα ανταλλακτικά μέρη.
Το φερμουίτ έχει επικρατήσει για τους εξής λόγους:
i) έχει υψηλή αντοχή σε κρούσεις και σε υψηλές θερμοκρασίες.
ii) έχοντας αρκετά χαμηλό κόστος, επιτρέπει τη συχνή αλλαγή του
Βέβαια έχει το μειονέκτημα ότι ο συντελεστής τριβής του είναι χαμηλότερος απ'ότι ο συντελεστής τριβής του χάλυβα, με αποτέλεσμα να απαιτείται μεγαλύτερη δύναμη για το ζεύγος επιφανειών χάλυβα φερμουίτ, απ'ότι για το ζεύγος χάλυβα χάλυβα, για την ίδια πάντα επιβράδυνση. Το μειονέκτημα όμως αυτό εξισορροπείται από τα πλεονεκτήματα της χρήσης του φερμουίτ και από το γεγονός ότι μπορούν να επιτευχθούν αρκετά μεγάλες δυνάμεις τριβής.

Designed & Hosted byTakis
color
Πληροφορίες
Ρυθμίσεις
Μήνυμα
Αρχικές Ρυθμίσεις